Praktyka artystyczna Katyi Somisen krąży wokół dekonstrukcji ludzkiej figury, traktowanej jako naczynie dla afektów i powidoków pamięci. Jej malarstwo, głęboko zakorzenione w rygorze formy minimalistycznej, rezygnuje z dosłownego przedstawienia na rzecz badania napięć między fizyczną obecnością a ontologiczną kruchością. Z wykształcenia fotografka, a zarazem kompozytorka, autorka piosenek i pianistka o rozległym doświadczeniu muzycznym, Somisen stosuje autorską, interdyscyplinarną metodę pracy. Do płótna podchodzi przez pryzmat synestezji: jej pociągnięcia pędzla są rytmiczne i strukturalne, a kompozycje budowane na zasadach polifonii chromatycznej. Zamiast ilustrować emocje, tworzy wizualne partytury wewnętrznych procesów psychicznych, w których każdy gest staje się nośnikiem materialnej prawdy. Jej prace prezentowano w kontekście międzynarodowym, między innymi w Amsterdamie i Paryżu (The Holy Art Gallery, 2024), w Warszawie i we Francji (R2oT Gallery, 2025) oraz w Kopenhadze (3 Days of Design). Twórczość Somisen stała się przedmiotem analiz krytycznych w czołowych tytułach kulturalnych, takich jak VOGUE, LABEL Magazine czy Elle Decoration, które podkreślają wyrazistość jej języka wizualnego, łączącego surową fakturę z głęboką wrażliwością humanistyczną. Finalistka Singulart Prize 2025 (Artist of the Year), Somisen konsekwentnie bada relację między widzem, sobą i dziełem jako przestrzenią radykalnej empatii. Malarstwo staje się tu narzędziem rozpoznania, a w niektórych przypadkach także egzystencjalnego ocalenia.