W swoich pracach Monika Stolarska porusza się między różnymi symbolami, czerpiąc z archetypów świata przyrody, takich jak góry, księżyc, horyzont, woda, ogień i drogi. Język geometrii jest dla niej szczególnie bliski – otwiera przestrzeń interpretacji, która przemawia zarówno do rozumu, jak i intuicji. Inspiruje się konstruktywizmem i architekturą modernistyczną, odkrywając w nich rytmy i zjawiska odzwierciedlające te występujące w naturze. Dla Moniki Stolarskiej ruchy te reprezentują ludzką próbę pogodzenia świata ducha ze światem materii.

Jej proces twórczy często inspiruje się doświadczeniami wizualnymi i emocjonalnymi – zwłaszcza tymi zakorzenionymi w świecie przyrody. Przetwarza swoje emocje, zarejestrowane obrazy i intuicyjne wrażenia, splatając je w osobisty język artystyczny. Centralnym punktem jej twórczości jest głębokie zainteresowanie relacjami: bada granicę, gdzie kończy się człowieczeństwo, a zaczyna natura, powiązania i wzajemne wpływy między nimi, a także akt umiejscawiania świata w sobie – i siebie w świecie.